Do niedawna, czyli do 1998 roku obowiązywał w Polsce tzw. stary system emerytalny. Oparty był on na umowie pokoleniowej. Polegał on na wpłacaniu przez ludzi aktywnych zawodowo pieniędzy do wspólnej kasy, z której na bieżąco wypłacano emerytury osobom już nie pracującym. Centralnym punktem całego systemu był Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Do niego właśnie trafiały pieniądze ludzi pracujących, które później wypłacane były w formie emerytury. Należy podkreślić, że system ten nie zachęcał do płacenia wysokich składek, gdyż nie było to najistotniejsze dla wysokości emerytury. Największy wpływ miało aktualne średnie wynagrodzenie w gospodarce, które wyliczane było przez Główny Urząd Statystyczny. Powodowało to, że sporo firm wolało płacić pracownikom „na czarno”, gdyż unikali w ten sposób wysokich składek ZUS. Same osoby zatrudnione często zgadzały się na tego typu procedury, ponieważ nie dostrzegały wielkiego związku pomiędzy wysokością składki a późniejszą emeryturą. Doprowadziło to do momentu, gdy wiadomo było, że bez gruntownej reformy emerytalnej cały system się zawali i dojdzie do poważnej sytuacji kryzysowej. Nie małe znaczenie miało również starzenie się społeczeństwa i niski wiek emerytalny. W 1994 roku wydatki z tytułu świadczeń emerytalno – rentowych wynosiły 15,4 % produktu krajowego brutto a gdyby cały czas utrzymywać system niezmiennie, wzrosły by one w 2020 roku do 22%. To bardzo niekorzystny wynik w porównaniu z średnią dla Unii Europejskiej, która wynosi zaledwie 11%. Wymagało by to opłacania coraz wyższych składek ZUS, które i tak były już jedne z największych w Europie. Zdecydowano się więc na przeprowadzenie zmiany systemu. Rząd Jerzego Buzka opracował i wprowadził program czterech reform, który oprócz zmian w systemie emerytalnym regulował również system administracyjny, oświatowy i zdrowotny.

Wróć